TRUST...

คราวนี้ผมจะมาเล่าถึงเบื้องหลังถาปัดการละครในมุมมองของผมกันครับ

ที่จริงควรจะอัพตั้งแต่จบละครใหม่ๆแล้ว แต่เพราะความขี้เกียจเข้าครอบงำ(ทุกทีอะ) เมื่อวานตอนเที่ยงคืนอยู่ๆก็มีอารมณ์หึดขึ้นมา เอาฟระ.... เสร็จแล้วก็นั่งพิมพ์นั่งอัพโหลดรูปอยู่เป็นนานสองนาน เพราะคิดว่าเดี๋ยวหมกไว้อย่างงี้มีหวังได้ดองไปเรื่อยๆ เหมือนหลายอย่างตอนนี้ที่ดองอยู่

มาเล่าเรื่องกันเลยดีกว่า....อืมมมมมมม เริ่มจากตรงนี้เลยละกันครับ

เรื่องนี้เป็นมุมมองของผมคนเดียวในฐานะที่ได้มีส่วนร่วมในละครถาปัดแบบเต็มๆเป็นปีแรกซะด้วย (เพราะปีก่อนๆเวลาปิดเทอมจะอยู่ที่บ้านที่ชลบุรีเป็นส่วนใหญ่ ครับ) ตอนแรกนั้นวางแผนไว้ว่าปิดเทอมปีนี้ยังไงๆก็อยากจะไปต่างประเทศนานๆสักครั้ง อาจจะไปอยู่ซักเดือน เอาไว้ฝึกภาษา ด้วยตระหนักว่าภาษาของตัวเองนั้นอ่อนด้อยนัก

แต่วันหนึ่งช่วงใกล้ปิดเทอมมีการประชุมเลือหัวหน้าฝ่าย เพื่อนๆก็เลือกให้เป็น Art Di ซะงั้น ทั้งที่ไม่เคยจับงานด้านนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีขั้นตอนในการทำยังไงบ้าง อีกทั้งเคยได้ยินมาว่า หัวหน้าฝ่ายArt Diนั้นส่วนใหญ่จะให้คนอยู่ภาค ID เป็น ปีนี้ทำไมกลายเปง สถ.หว่า 555 สุดท้าย ก็ไม่ได้ไปไหนเลยตลอดปิดเทอม...( อ่อ ได้ไปจีนมาอาทิตย์นึงแต่.....แค่อาทิตย์เดียงเอง.....โด่)

ที่ลำบากใจมากที่สุดก็คงเรื่องงานนี้ละ เพราะไม่รู้ต้องเริ่มไง ต้องดำเนินการยังไงถึงจะได้ดี ยิ่งได้ยินมาว่า Art Di เป็นคนกำหนดอะไรหลายๆอย่างในละคร ซึ่งจะกระทบกับการใช้งบประมาณละครด้วย....อื้มมม หนาวเลยเรา

ส่วนใหญ่งานก็หา Reseach ละครครับ คุมทุกอย่างที่มีคำว่าความสวยงามเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ส่วนใหญ่ก็ช่วยๆกันดูละครับ ในฝ่ายสมาชิกหลักก็มี พีท ซวง ออม หุย และคนอื่นอีกมากมายที่มาช่วยหาข้อมูล ต้องขอบใจเพื่อนๆทุกคนเลยที่มาทำงานร่วมกัน

มาดูรูปกันเลยดีกว่า นี่เลยวันแรกที่ได้เข้าหอประชุมฝ่ายนักแสดงก็ลองซ้อมเสียงกันไป ฝ่ายแสงก็เริ่มติดตั้งม่านไซโคแล้วผมกับเพื่อนๆก็เริ่มเช็คระยะในหอประชุมกันเพื่อใช้สำหรับตอนเซ็ทฉาก จำได้ว่าค่าเช่าหอประชุมทั้งหมดจนละครเสร็จเสียค่าเช่าไปเหยียบหกแสน...O_o' ช่างเป็นมหาลัยที่สนับสนุนกิจกรรมนิสิตจริงๆ 555

ก่อนที่จะมาเป็นฉากละครสวยงามให้เราได้เห็นกัน ก็ต้องออกแบบทำโมเดลกันก่อน ลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะได้แบบที่ลงตัว

นี่เลย ไหนลองเอาต้นไม้ปักตรงกลางดู.......ก็สวยนะ 555

อันนี้เป็นแบบที่เอามาส้รางจริงครับ แต่ของจริงห้องแถวด้านหลังแอบยิงตีพนิดนึงให้มีมิติมากขึ้น

นี่เลยครับ ชิ้นส่วนฉาก เสร็จแล้วเราก็ยกเอาไอ้ที่เป็นชิ้นๆนี้เข้าไปต่อในหอประชุมใช้เวลาก่อสร้างยี่สิบวันก่อนการแสดง...เป็นไปได้นะนี่ เห็นอย่างงี้ก็เถอะละครเรื่องนี้น่ะเราทำถ้านับเวลากันจริงแล้วเราใช้เวลาทำงานกันแค่เกือบสองเดือนเท่านั้นเอง (จริงๆก็ประมาณเดือนครึ่ง)

เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างกันแล้ว นี่ก็ประมาณห้าหกวันก่อนแสดงได้มั้ง

ระหว่างนี้ก็มีการซ้อมฉากต่างเป็นระยะๆ อย่างอันนี้เป็นฉากรถไฟฟ้า จะสังเกตุว่าทำเสาไว้ด้วย แต่ตอนแสดงจริงไม่ได้ใช้ เพราะทดลองแล้ว มันอ่อนแอเกินไป ขนาดตอนซ้อมยังพับไปพับมาเลย...

ฉากเสร็จแล้วครับ คืนก่อนการแสดง จะเหลือก็แต่เก็บ detail เล็กๆน้อย ตอนฉากเสร็จนั้นพื้นเวทีมีแต่สีเต็มไปหมดเลย แต่พวกโพแคร์ก็เอาเครื่องขัดมาขัดให้ครับ

อันนี้ตอนเช้าของการแสดงรอบแรก อยู่ระหว่างเตรียมความพร้อม มีการซ้อมบทบ้างเป็นระยะๆ

และแล้วการแสดงจริงก็เริ่มขึ้น ต้องบอกจริงๆเลยว่าทุกรอบนั้นจะมีบางอย่างที่ไม่เหมือนกันเลย เพราะเราทำการเพิ่มลดบททุกรอบ เพื่อให้มันดีขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ก็ใช่ว่ารอบเก้ากับสิบจะดีที่สุดเสมอไปนะ รอบก่อนหน้านั้นอาจจะดีกว่าก็ได้ อย่างปีนี้ ผมชอบรอบห้ามากเลย ทุกอย่างดีลงตัว

รูปจากนี้ขอก๊อปมาจากโอและนิกเพื่อนสตู 72 ซะหน่อยจากเว็บmultiply เพื่อนๆถ่ายรูปสวยมั่ก ที่ ixohoxi.multiply.com และ sl12884.multiply.com

ฮัลโหล......ตู้โทรศัพท์นี่ทำโดยภูมิ ใช้เวลาหนึ่งวัน(ไม่เข้าใจว่าทำไมใช้เวลานานจัง)

O_o' ........ ตอนแรกที่คิดบทนั้นพยายามใส่สามร้อยเข้าไปให้ได้ ตอนช่วงหลังๆอยู่บทก็หายไป แต่สุดท้ายมันก็ได้กลับมาโชว์กล้ามจนได้ ไอ้ป๊อป 5555

ชอบฉากนี้มากๆเลยให้ตายสิ คนแสดงเก่งทุกคนเลย ชอบที่เอาคาร์แลกเตอร์เจ๋เบียบมาใช้ ชอบมุกจังหวะมากเลย ถ้าคนคอละครจริงๆ (แบบตลกมีสาระน่ะ) จะค่อนข้างชอบฉากนี้กัน

อ่า...บั้งไฟนั่นน่ะ แกะนานนะนั่น พอเสร็จละครรู้สึกเจ้าตัวจะเอากลับไปเป็นของที่ระลึกที่บ้านเลย

แม่นาก...บนรถไฟฟ้า...สถานีพระโขนง พ่อแม่ผมไปดูบอกชอบมากเลยมุกนี้

น้องปลาเก๋าก็มีนะ ชอบตอนที่หันไปงับพี่อาร์ม 555 ตอนออกมานี่เรียกเสียงกรี๊ดได้พอควรทีเดียว จะเรียกว่าเป็นมุขเช็คอายุก็ได้ เพราะเราใส่มุกทั้งใหม่และก็เก่าลงไปด้วยพร้อมกันอย่างมุก msn คนมีอายุอาจจะไม่เก็จ ต้องให้ลูกที่ไปดูด้วยแปลเป็นระยะๆ ในขณะที่มุกอย่างเล่าข้ามวัน คนวัยรุ่นอาจจะเฉยๆ แต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ผมนี่พอออกมาจากโรงละครกันเห็นคุยถึงมุกนี้กันใหญ่

555 อันนี้รอบสิบ มีตัวประหลาดออกมาตรึม อันนี้เอมมี่โดนทดสอบ กับบุญชิตโดนกลั่นแกล้ง (รู้สึกว่าปีนี้แกล้งนักแสดงกันแรงดีจัง อิอิอิ)

อ่า...ไม่ขอพูดถึงฉากนี้....สีม่วงทั้งฉากเลย

จะบอกว่าพวกมีกล้ามมันออกมาเยอะซะจนคนทั่วไปเค้าสงสัยแล้วว่าคณะนี้มันสอนเพาะกายแทนสอนเขียนแบบกันแล้วรึไง 555

ชอบแสงตอนนี้จังเลย เห็นแล้วยังกับอยู่ในซอยหน้าบ้านในสลัมจริงๆ

พี่อาร์ทแสดงได้สุดยอดครับ

ฉากไฟไหม้นี่ใช้อุปกรณ์ช่วยมากมายเพื่อให้เหมือนจริงมากที่สุด อัดเข้าไปทั้งควัน ไอน้ำ ระบบ manual (มือคนเนี่ยละพัดตรงหหลอดไฟให้ไหวไปมา) อ่านแบบสอบถามหลังแสดง มีของบางคนเขียนว่าทำไมปีนี้ไม่มีเอฟเฟคอลังการเลย.. o_o' โหทำซะขนาดนั้นยังไม่เห็นเอฟเฟคอีก...

อันนี้แสดงจบแล้วครับ เราก็มาถ่ายรูปฉากเก็บไว้เป็นที่ระลึก เพราะเราจะต้องทลายกันวันนี้เลย คิดไปก็เสียด้ายเสียดาย โดยเฉพาะมุมนี้นะผมชอบมากเลย เพราะผมไฟท์ให้มันมีอยู่ในฉาก เป็นเหมือนมุมบ้านที่มีที่นั่งเล่นเล็กๆนอกบ้าน ตอนแรกกะให้ในบทมีใช้ตรงนี้ด้วยเพื่อให้ได้บรรยากาศมากขึ้น แต่ติดตรงที่แสงมันไม่ถึง เลยอดเลย

เอ้า! มาถ่ายรูปกัน เห็นไหมชานเนี้ยนั่งได้จริงนะเฟ้ย สังเกตตว่ามีแมวอยู่หนึ่งตัวด้วย มองเข้าไปในบ้านยังเห็น detail ภายใน อาจารย์ยังชมเลยว่า detail ละเอียดดีจารย์ชอบ

เซเว่น ติดไฟ ตัดสติ๊กเกอร์อย่างเหมือน

ดูกันให้ชัดๆว่าไอ้ที่เห็นไกลๆอะ ใกล้ๆมันเปงยังไง ละเอียดไหมละ เข้าไปใช้ได้จริงนะเนี่ย ขนมอะไรก็ของจริง ละครเสร็จก็มาเก็บกันไปกินเลย

บ้านสองชั้นหลังนี้ ดูดีขึ้นเยอะเลยเมื่อมีรางน้ำ พี่ปีสี่และพี่ฟลุ๊คปีเจ็ดมาทำให้ ต้องขอบคุณพี่พี่มากๆเลยครับ

เอาละ..ทุกคนลงจากเวทีซะดีๆ เราจะถ่ายรูปฉากเป็นครั้งสุดท้าย เอ้าแสงสี! ต้องบอกว่าภาพนี้เราจะไม่ได้เห็นตอนแสดงจริงแน่นอน เพราะแต่ละฉากทันต้องสับเปลี่ยนเป็นโซน ไม่ใช้ทั้งหมด ดูจากแสงในฉากก็เห็นชัดเลย แสงคนละอารมณ์กันเลยในแต่ละส่วน ส่วนตัวผมชอบฉากปีนี้มากเลย เพราะทำออกมา scale เกือบ 1:1 ประมาณคนจริงเข้าไปใช้งานได้ 555 ต้องขอบคุณเพื่อนๆสตู 72 ทุกคนจริงๆที่มาลำบากและก็สนุกด้วยกัน ยังจำได้เลยว่าช่วงใกล้ละครจนถึงละครเสร็จเนี่ยไปกินเหล้ากันบ่อยมั่ก เพราะเครียดจัด 555

ดับไฟซะแล้ว....ฉากที่รัก ฮือๆๆๆ

ลาก่อน ถาปัดการละคร 50 บุญชู สระอูย้านยาน

เจอกันใหม่ในปีหน้า กับละครถาปัด 51 เรื่อง........